http://www.og.pun.pl pl http://backend.userland.com/rss http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=16#p16 16@http://www.og.pun.pl http://www.szukaj-muzy.pl/
Szukaj-Muzy.pl - Słuchasz i ściągasz muzykę MP3 za darmo! Zapraszamy wszystkich do darmowej wyszukiwarki mp3 bez rejestracji można ściągać wszystkie utwory MP3 !!]]> Sobota 29 Grudzień Sobota 29 Grudzień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=15#p15 15@http://www.og.pun.pl

Historia rozwoju konstrukcji

Pierwsze prace podjęto w połowie lat pięćdziesiątych w tajnym ośrodku konstrukcyjnym firmy Lockheed – ADP (Advanced Development Projects - Ośrodek Zaawansowanych Projektów Rozwojowych) w Burbank k. Los Angeles, zwanym Skunk Works, pod kierownictwem Clarence "Kellego" L. Johnsona. Pierwszy lot prototypu Blackbirda o nazwie A-12 miał miejsce 24 kwietnia 1962 roku w tajnej bazie USAF w Groom Lake w Newadzie znanej również jako Area 51. Zbudowano w sumie 15 egzemplarzy z czego 12 egzemplarzy było maszynami jednomiejscowymi a jeden był dwumiejscową wersją treningową A-12B. Dwa ostatnie A-12 przerobiono na dwumiejscowe maszyny M-21 przenoszące bezpilotowy pojazd rozpoznawczy D-21. 22 grudnia 1964 z bazy AF Plant 42 w Palmdale wystartował pierwszy egzemplarz samolotu SR-71A Blackbird. W styczniu 1966 roku, do USAF trafił pierwszy samolot szkoleniowy SR-71B, a jego ostateczna wersja SR-71A zaczęła zastępować samoloty A-12 rok później. 5 czerwca 1968 doszło do katastrofy A-12. Jeszcze w tym samym roku, ostatni egzemplarz A-12 został wycofany ze służby.

We wczesnej wersji myśliwskiej YF-12A zamontowano 4 rakietowe pociski zdalnie sterowane; pozostałe wersje samolotu pozostały nieuzbrojone. Wersja ta nie weszła do produkcji i uzbrojenia.

Zbudowano ogółem 32 egzemplarze SR-71. Ze względu na bardzo wysokie koszty utrzymania samolotu i niezbędnej do jego eksploatacji infrastruktury został wycofany z linii pod koniec lat osiemdziesiątych dwudziestego stulecia. Trzy sztuki zostały przekazane NASA. Ostatni lot samolotu tego typu odbył się 9 października 1999, a we wrześniu 2002 ujawniono miejsca przechowywania ostatnich trzech samolotów, których lokalizacja do tej pory pozostawała utajniona. Kilka egzemplarzy jest w muzeach: 1 w Nowym Jorku na pokładzie zacumowanego lotniskowca, 1 egzemplarz w muzeum lotnictwa USA w Waszyngtonie i kolejny w Evergreen Aviation Museum w McMinnville w Oregonie, niedaleko Portland, jeden egzemplarz znajduje się w Wielkiej Brytanii, w USAF Hall w muzeum RAF w Duxford. Jeden znajduje sie w muzeum w Mobile w Alabamie.


Blackbirdy w linii

Pierwsza wersja Blackbirda A-12 przez cały czas użytkowania przez CIA pozostała w tajemnicy i stacjonowała w bazie Groom Lake. Loty operacyjne pod koniec lat 60. odbywały się z bazy Kadena na Okinawie. Wersja myśliwska YF-12A rozpoczęła loty w bazie Groom Lake. Po oficjalnym ogłoszeniu przez Prezydenta Lyndona Johnsona istnienia programu Blackbird samoloty YF-12A przebazowano do Edwards AFB w Kalifornii. Ostatnia wersja Blackbirda SR-71 po wcieleniu do służby stacjonowała w bazie Beale AFB niedaleko Sacramento w Kalifornii. Czasowo odbywała również loty z bazy Griffiss koło Nowego Jorku, w Japonii z bazy Kadena na Okinawie. W Europie stacjonowały w bazie RAF Mildenhall w Wielkiej Brytanii. Po nalocie amerykańskiego lotnictwa na Trypolis w 1986 Blackbird startujący z Wielkiej Brytanii dokonał rekonesansu nad północną Libią. Gdy w drodze powrotnej mimo braku zgody Francji na przelot nad jej terytorium samolot wleciał w obszar powietrzny Francji, francuskie myśliwce Mirage nie były w stanie go przechwycić i zmusić do lądowania.


SR-71 w pobliżu Polski

W pierwszej połowie lat osiemdziesiątych, a zwłaszcza od momentu ujawnienia (m.in. przez płk. Kuklińskiego) władzom amerykańskim przez wywiad informacji o mającym nastąpić wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce, SR-71 Blackbird patrolował niebo i terytorium na południe i wschód od Bałtyku. Startował z lotnisk w Wielkiej Brytanii i Norwegii. Pojawiał się na ekranach polskich radarów na wschód od Bornholmu. Leciał łukiem w kierunku Darłowa, by tuż przed granicą polskiego morza terytorialnego wyrównać i poruszając się równolegle do wybrzeża dolecieć do Zatoki Fińskiej, gdzie robił nawrót. Wracał podobną trasą, znikając z ekranów radarów na trawersie Świnoujścia. Znany jest konkretny przypadek (naoczny świadek) lotu nad Bałtykiem na wysokości 28000 m z prędkością około 2600 km/h.


Następcy SR-71

Rolę zwiadowczą SR-71 przejęły nowoczesne satelity wywiadowcze i bezzałogowe strategiczne samoloty rozpoznawcze RQ-4 Global Hawk (UAV), które potrafią wykonać zadanie SR-71 znacznie taniej, nie narażając życia pilota.

Prawdopodobnie Pentagon przeprowadzał tajne testy z załogowym samolotem mogącym w przyszłości zastąpić SR-71. Media, na podstawie nielicznych przecieków, nazwały ten samolot "SR-91 Aurora". Taka nazwa programu figurowała bowiem w budżecie Pentagonu jednak nie jest pewne czy kryptonim ten rzeczywiście dotyczył oprac nad tajnym samolotem. Jednak dość kosztowną pozycję z budżetu skojarzono z relacjami o nocnych lotach niezwykłych samolotów i przeciekami na temat prac nad nowym superszybkim samolotem. Obecnie nadal nie wiadomo jak zaawansowane były te prace i czy "Aurora" została wdrożona do szerszej produkcji.


Ciekawostki

Był obserwowany na wysokości 28 tys. m nad Bałtykiem przez obsługi polskich dywizjonów rakietowych OPK ze Środkowego Wybrzeża w latach 80. XX w.
Przelot z Kalifornii do Waszyngtonu zajmował mu 1 godzinę, 4 minuty i 20 sekund.
Do SR-71 należy rekord przelotu nad Atlantykiem, wynoszący niecałe 2 godziny (z dwukrotnym tankowaniem paliwa w locie).
Samolot zużywa 30 500 litrów paliwa w ciągu godziny.
Blackbird był jednym z pierwszych samolotów mających cechy technologii stealth.
W trakcie lotu, pod wpływem wzrostu temperatury, wywołanym tarciem powietrza, samolot może "rozciągnąć" się nawet o 30 centymetrów.
Rzeczywistych osiągów maksymalnych tego samolotu nigdy nie ujawniono.
Był wykonany z tytanu, w całości importowanego ze Związku Radzieckiego.
W okresie eksploatacji był ponad tysiąckrotnie ostrzelany – bezskutecznie.
Podobno jedyną rakietą Układu Warszawskiego zdolną zestrzelić samoloty typu SR-71 Blackbird była rakieta systemu przeciwlotniczego produkcji radzieckiej S-200 "Wega" (SA-5), chociaż nigdy nie miało to miejsca. Rakiety tego typu od połowy lat 80. są na wyposażeniu 78 Pułku Rakietowego Obrony Powietrznej w Mrzeżynie.
Teoretycznie zdolność zestrzelenia w locie "na spotkanie" miały też i inne rosyjskie zestawy rakietowe np.: S75M "Wołchow" (SA-2), Kub, czy S-300.
Do zwalczania samolotów SR-71 został skonstruowany w ZSRR myśliwiec przechwytujący MiG-25, i jego późniejsza rozwojowa wersja MiG-31.


Dane podstawowe
Państwo     Stany Zjednoczone
Producent    Lockheed
Załoga    2
Historia
Data oblotu    22 grudnia 1964
Lata produkcji    1963-1969
Wycofanie ze służby    1998
Zachowane egzemplarze  32

• w tym sprawne
20

Liczba wypadków
• w tym katastrof    12


Dane techniczne

Napęd    2 silniki turboodrzutowe Pratt & Whitney J58
Moc    2 × 145 kN
Wymiary
Rozpiętość    16,94 m
Długość    32,74 m
Wysokość    5,64 m
Powierzchnia nośna    149,3 m²
Masa
Własna    27216 kg
Startowa    63504 kg
Paliwa    36415 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna    3,56 Ma (max CIT +427C)
Prędkość przelotowa    3,2 Ma
Prędkość wznoszenia    60 m/s
Pułap    24000-28000 m
Zasięg    max 5150 km
Długotrwałość lotu    1,5 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
USAF / w końcowym okresie NASA]]> PiĹĄtek 24 Kwiecień PiĹĄtek 24 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=14#p14 14@http://www.og.pun.pl

Historia

Samolot Super Hornet, będący powiększoną wersją wcześniejszej użytkowanej przez US Navy odmiany F/A-18C/D Hornet został zamówiony w 1992 roku w wytwórni McDonnell Douglas i oblatany 29 listopada 1995. Pierwsze lądowanie na lotniskowcu miało miejsce w 1997, a wprowadzenie do produkcji w 1999 roku. Obecnie maszyna jest produkowana w dwóch wersjach, jednomiejscowej F/A-18E i dwumiejscowej F/A-18F.

Pomijając bardzo podobny, ale powiększony kształt płatowca, różnice w porównaniu do Horneta są tak duże, że Super Hornet jest uważany za całkiem nową konstrukcję. Dla odróżnienia od pierwowzoru nowej maszynie nadano nieoficjalną nazwę Rhino (ang. nosorożec).

Super Hornet zastąpił używane do niedawna przez US Navy samoloty myśliwskie F-14 Tomcat, a także wyspecjalizowane maszyny przeznaczone do pełnienia innych zadań, takie jak szturmowe A-6E Intruder, wielozadaniowe S-3B Viking, czy tankowce KA-6D. Wersja Super Horneta przeznaczona do zadań walki elektronicznej nosząca oznaczenie EA-18G Growler zastąpić ma w tej roli samolot EA-6B Prowler. Wymiana wielu typów maszyn na jedną wiąże się głównie z redukcją kosztów obsługi, które sukcesywnie wzrastają wraz z rozwojem coraz nowszych technologii. W czasach wojny w Wietnamie misje obecnie wykonywane przez jeden typ samolotu Super Hornet były wypełniane przez specjalizowane do konkretnych zadań maszyny A-4 Skyhawk, A-6 Intruder, A-7 Corsair II, F-4 Phantom II, RA-5C Vigilante, KA-3B Skywarior, KA-6 Intruder, EA-6B Prowler, F-8 Crusader i A-1 Skyraider. Ocenia się, że dzięki redukcji typów samolotów bojowych i zastąpieniu ich Super Hornetem oszczędza się około 1 miliarda USD rocznie. Jedynymi maszynami, które nie są zagrożone wymianą na wielozadaniowy F/A-18E/F Super Hornet są samoloty o napędzie turbośmigłowym i śmigłowce.

Na początku lat 80. amerykańska marynarka wojenna miała problemy z zastąpieniem przestarzałych maszyn pokładowych A-6 Intruder i A-7 Corsair. Program nowej maszyny A-12 Avenger, która miała zastąpić te samoloty został anulowany ze względu na duże problemy projektowe, a z kolei doświadczenia z wojny w Zatoce Perskiej dowiodły, że lotnictwo marynarki jest przestarzałe i posiada zbyt małą siłę uderzeniową w porównaniu do USAF. Ze względu na brak konkretnego programu budowy nowego samolotu dla marynarki, który mógłby być zrealizowany przed rokiem 2020, unowocześnienie istniejących maszyn stało się dużym wyzwaniem dla konstruktorów. Jako alternatywę dla projektowanego A-12 Avenger, wytwórnia McDonnell Douglas zaproponowała Super Horneta, początkowo oznaczonego jako Hornet II, który miał być modyfikacją istniejących maszyn wcześniejszych wersji, zdolnym do zastąpienie charakteryzującego się większym od standardowego F-18 zasięgiem i udźwigiem uzbrojenia. W tym samym czasie US Navy zdecydowała o zastąpieniu myśliwca obrony powietrznej floty F-14 Tomcat, którym początkowo miała być pokładowa wersja samolotu F-22 Raptor.


Opis konstrukcji

Samoloty Super Hornet eskadry Black Aces

Super Hornet został zbudowany z elementów opracowanych przy budowie samolotów wcześniejszych generacji. Konstrukcja skrzydeł pochodzi z myśliwca F-5 Freedom Fighter i kadłub została zbudowany na podstawie prototypu lekkiego myśliwca YF-17 Cobra, ale elementy te zostały powiększone na tyle, aby udźwig nowej maszyny był porównywalny z tym jaki posiadał F-4 Phantom. Nowy samolot jest o około 20% większy, posiada masę własną wyższą o 3200 kg i 6400 kg większą masę maksymalną od standardowego Horneta. W porównaniu do YF-17 zabiera o 10% więcej paliwa, a jego masa jest o 8% większa od krytykowanego za duże rozmiary F-15C Eagle. Jednocześnie jest o około 4500 kg lżejszy niż F-14 Tomcat, który został wycofany ze względu na zbyt wysokie koszty utrzymania.

W porównaniu do Horneta, skrzydła, centralna i ogonowa część kadłuba, oraz usterzenie i silniki są całkowicie nowe. Powierzchnia skrzydeł jest o 25% większa od wymaganej dla samolotów zdolnych do lądowania na lotniskowcach z pełnym obciążenie. Jest to ważna cecha ze względu na stosowanie drogiego uzbrojenia precyzyjnego, które w przeciwnym wypadku trzeba było zrzucać np. do morza. Kadłub został powiększony aby zmieścić więcej paliwa oraz nowoczesnych systemów awionicznych. Jednostkę napędową stanowią dwa silniki General Electric F414 o większej o 35% mocy. Dodatkowo dodano możliwość podwieszenia pięciu 1700 litrowych zbiorników z paliwem używanych do dalekich przelotów (przebazowania) lub czterech zbiorników i urządzenia do tankowania w powietrzu, pozwalającego na wykonywanie zadań powietrznej cysterny. Zastosowano skośne wloty powietrza do silników, dwa dodatkowe węzły podwieszeń pod skrzydłami, oraz drobne zmiany aerodynamiczne. Do budowy Super Horneta użyto niewielkiej liczby części ze starszego F/A-18 Hornet, zwłaszcza w przedniej części kadłuba.

Wyposażenie elektroniczne stanowi nowy radar APG-79 AESA (Advanced Electronically Scanned Array) z aktywnym elektronicznym skanowaniem fazowym, zaawansowane systemy naprowadzania w podczerwieni (ATFLIR - Advanced Targeting FLIR). Radar umożliwia jednoczesne naprowadzanie kilku pocisków rakietowych na raz bez względu na ich kąt względem samolotu, odległość i kurs. Dokładność radaru jest bardzo wysoka, A jego producent bada możliwości kierunkowego zagłuszania nim emiterów wroga. Może też być używany symultanicznie tzn. jeżeli jeden z członków załogi używa trybu powietrze - powietrze, drugi członek załogi może używać trybu powietrze - ziemia bez zauważalnych dla załogi zakłóceń każdego z trybów. Super Hornet może przenosić do 10 pocisków rakietowych typu AIM-120 AMRAAM.


Uzbrojenie

F/A-18E/F Super Hornet jest wyposażony w uzbrojenie strzeleckie w postaci działka M61A1/A2 Vulcan systemu Gatlinga strzelające amunicją kalibru 20 mm, oraz 11 węzłów na uzbrojenie podwieszane. Dwa z nich znajdują sie na końcach skrzydeł i umożliwiają zainstalowanie pocisków AIM-9 Sidewinder. Centralny węzeł podkadłubowy służy do instalowania zbiornika paliwa lub instalacji do tankowania w powietrzu natomiast na dwóch bocznych węzłach podkadłubowych można podczepić pociski AIM-120 AMRAAM lub AIM-7 Sparrow, albo zasobnik nawigacyjno-celowniczy AN/ASQ-228 ATFLIR. Sześć węzłów podskrzydłowych, z których cztery wewnętrzne posiadają zwiększony udźwig umożliwia zainstalowanie szerokiej gamy uzbrojenia bombowego i rakietowego. Łącznie samolot może przenosić pociski AIM-120 AMRAAM (łącznie do 12 sztuk, w tym po dwa na węzłach o zwiększonym udźwigu), AIM-7 Sparrow, AGM-84 Harpoon, AGM-88 HARM, AGM-45 Shrike, AGM-84E SLAM, SLAM-ER, AGM-62 Walleye, AGM-65 Maverick. Ponadto bomby kierowane AGM-154 JSOW oraz serii JDAM i Paveway, ogólnego przeznaczenia serii Mk 80, kasetowe CBU-59 Rockeye II i CBU-78 Gator, bomby zapalające Mk 77, a także atomowe B57 lub B61. Możliwe jest również zainstalowanie wyrzutni niekierowanych pocisków rakietowych Hydra 70 kalibru 70 mm lub Zuni kalibru 127 mm.


Użycie bojowe Super Hornetów

Pierwszą misją bojową samolotów Super Hornet był atak na naziemne przeciwlotnicze wyrzutnie rakietowe przeprowadzony 6 listopada 2002 roku w pobliżu Al Kut przy pomocy pocisków rakietowych powietrze-ziemia. Podczas jednej z misji z samolotu F/A-18E Super Hornet po raz pierwszy zrzucono nową bombę JDAM.

Podczas operacji Iraqi Freedom samoloty Super Hornet były używane w misjach SEAD (Suppression of Enemy Air Defences - stłumienia obrony powietrznej wroga), szturmowych, oraz jako latające cysterny.

8 września 2006 Super Hornet zrzucił bomby GBU-12 i GBU-38 na pozycje Talibów niedaleko Kandaharu.


Wersje specjalne

EA-18G Growler

EA-18G

Samolot walki elektronicznej zbudowany na podstawie dwumiejscowego F/A-18F i oznaczony jako EA-18G Growler (ang. warczący) zastąpi w służbie US Navy maszynę EA-6B Prowler. Prototyp został oblatny 15 listopada 2001 roku i wprowadzony do produkcji 22 października 2004. Pierwszy EA-18G wzbił się w powietrze po raz pierwszy 15 sierpnia 2006, a produkcję seryjną planuje się rozpocząć do 2008. Przewidywane wprowadzenie maszyn do służby ma nastąpić rok później w 2009.

Wyposażenie samolotu EA-18G Growler ma stanowić pięć taktycznych zasobników zakłócających ALQ-99, dwa pociski AIM-120 AMRAAM do samoobrony, oraz dwa przeciwradarowe AGM-88 HARM. Przewiduje się również zastosowanie systemu INCANS umożliwiającego zakłócanie systemów nieprzyjaciela przy jednoczesnym utrzymaniu łączności radiowej z własnymi siłami.

US Navy zamówiła 57 maszyn tego typu, które mają zastąpić używane obecnie samoloty EA-6B Prowler.


Planowane modyfikacje

Obecnie prowadzone są prace nad unowocześnionym silnikiem GE F414-400 zbudowanym z mniejszej o 30% liczby części niż obecne jednostki napędowe, oraz zwiększonym o 25% ciągu. F/A-18E/F będzie również wyposażony w celownik nahełmowy do walki powietrznej.


Dane podstawowe
Państwo     Stany Zjednoczone
Producent    Boeing
Typ    wielozadaniowy
Załoga    Wersja E: 1 pilot
Wersja F: 2 (pilot i operator systemów)

Historia
Data oblotu    29 listopada 1995

Dane techniczne
Napęd    2 × General Electric F414-GE-400, turbowentylatorowy
Moc    62 kN (98 kN z dopalaniem) każdy
Wymiary
Rozpiętość    13,62 m
Długość    18,31 m
Wysokość    4,88 m
Powierzchnia nośna    46,45 m²
Masa
Własna    13864 kg
Użyteczna    8050 kg
Startowa    29900 kg
Paliwa    6350 kg wewnętrze
7430 kg (podwieszane)
Osiągi
Prędkość maksymalna    1,8 Ma (2250 km/h)
Pułap    15 000 m
Zasięg    1095 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × działko M61 Vulcan
11 węzłów podwieszeń dla pocisków rakietowych, bomb i zbiorników paliwa.
Użytkownicy
US Navy




UWAGA!!
1 Ma to 1062km/h
1 Ma to 1225 km/h
To zależy od warunków atmosferycznych]]> PiĹĄtek 24 Kwiecień PiĹĄtek 24 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=12#p12 12@http://www.og.pun.pl

Historia

W 1959 Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych rozpisał przetarg na śmigłowiec transportowy. Maszyna musiała spełniać wiele restrykcyjnych norm: mieć możliwość swobodnego wodowania, posiadać rampę załadunkową, cechować się możliwością przenoszenia ciężkiego sprzętu oraz w razie potrzeby zamiast funkcji transportowej móc przewieźć oddział żołnierzy. Przetarg wygrała firma Sikorsky Aircraft Corporation z maszyną o nazwie S-65 i już w 1962 r. Piechota Morska złożyła zamówienie na nią.


Wersje

Śmigłowiec S-65 występował w wielu wersjach przystosowanych do różnych zadań:
YCH-53A – dwa prototypy
CH-53A – początkowa produkcja dla USMC, 139 sztuk
RH-53A – wersja do zwalczania min morskich, 15 sztuk
TH-53A – używany do treningu
HH-53B – typ CH-53A używany przez USAF do misji ratunkowych
CH-53C – wersja o zwiększonym udźwigu dla USAF, 22 sztuki
HH-53C – "Super Jolly Green Giant", ulepszony HH-53B dla USAF
S-65C-2 (S-65o) – wersja eksportowana do Austrii, potem do Izraela
S-65-C3 – wersja eksportowana do Izraela
CH-53D – ulepszony CH-53A, 124 sztuk
RH-53D – ulepszona przeciwminowa wersja
VH-53D – dwa CH-53D dla USMC przeznaczone do transportu VIP-ów
VH-53F – sześć nieukończonych śmigłowców VIP-ów dla US Air Force
CH-53G – 110 zbudowanych na licencji przez Vereinigte Flugtechnische Werke
YHH-53H – prototyp Pave Low I
HH-53H – Pave Low III przeznaczony do zadań specjalnych
MH-53H – przesygnowanie HH-53H
MH-53J – "Pave Low III" wzmocniony, HH-53B, HH-53C,
MH-53M – "Pave Low IV" IDAS/MATT, poprawiona wersja MH-53J
CH-53D Yas'ur 2000 – CH-53D zmodernizowany przez Israel Aircraft Industries
CH-53G / CH-53GS – wersja przeznaczona dla Luftwaffe


Dane podstawowe
Państwo     Stany Zjednoczone
Producent    Sikorsky Aircraft Corporation
Typ    śmigłowiec transportowy
Załoga    3 (2 pilotów i dowódca)

Historia
Data oblotu    14 października 1964
Lata produkcji    1966-?

Dane techniczne
Napęd    3 × General Electric T64-GE-416/A, turbowałowe
Moc    4380 kM każdy
Wymiary
Średnica wirnika    24,1 m
Długość    30,2 m
Długość kadłuba    23,55 m
Wysokość    8,46 m
Masa
Własna    15,071 kg
Startowa    33,340 kg
Osiągi
Prędkość maksymalna    315 km/h
Prędkość przelotowa    278 km/h
Wznoszenie max. w locie pionowym    12,7 m/s
Pułap praktyczny    5640 m
Zasięg    1110 km

Dane operacyjne
Liczba miejsc
55
Użytkownicy
USAF, US Navy, USMC]]> Pištek 24 Kwiecień Pištek 24 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=11#p11 11@http://www.og.pun.pl

http://img9.imageshack.us/my.php?image=mwsnap001ls9.png bycie godem]]> Czwartek 23 Kwiecień Czwartek 23 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=9#p9 9@http://www.og.pun.pl



Historia konstrukcji

W 1955 roku w amerykańskiej firmie Armalite powstał prototyp karabinu AR-10 (kalibru 7,62 x 51 mm NATO). Jego konstruktor Eugene Stoner postanowił skonstruować możliwie najlżejszy karabin automatyczny. Dzięki starannemu doborowi układu konstrukcyjnego (układ z odprowadzaniem gazów prochowych bez tłoka gazowego, z bezpośrednim działaniem gazów prochowych na suwadło) i materiałów (szerokie wykorzystanie aluminium zamiast stali) jego karabin ważył zaledwie 3,2 kg (opracowany w tym samym czasie M14 - ponad 4 kg).

Nowy karabin był badany przez armię amerykańską, ale awangardowa konstrukcja nie wzbudziła zaufania wojskowych. W 1960 roku firma Armalite rozpoczęła seryjną produkcję AR-10, ale z braku zamówień została ona szybko zakończona.

W tym samym czasie w USA, wzorem innych krajów, trwały prace nad opracowaniem naboju pośredniego. W 1957 roku opracowano w oparciu o nabój cywilny .222 Remington Magnum nabój oznaczony .223 Remington (5,56 x 45 mm). Stoner przystosował swój karabin do zasilania nową amunicją. Nowy AR-15 był jeszcze mniejszy i lżejszy niż AR-10. Nowa amunicja sprawiła, że odrzut karabinu był minimalny, a umieszczenie kolby na przedłużeniu lufy (tzw. liniowy układ broni) sprawiło, że karabin był łatwy do opanowania przy strzelaniu.

Testy wojskowe jednak wykazały, że celność karabinu jest niska. Ciągłe problemy z bronią sprawiły, że w 1959 roku Armalite sprzedała prawa patentowe nowego karabinu firmie Colt's Patent Firearms Company. W 1960 roku Stoner także przeniósł się do Colta. W tym samym roku poradzono sobie z problemem celności AR-15. Okazało się, że źle dobrano skok gwintu lufy. Po zmianie skoku gwintu karabin uznano za gotowy do produkcji seryjnej i rozpoczęto promocję broni.

Pierwszym zamawiającym były Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych. Zamówione karabiny (8000 sztuk) miały zastąpić karabinki M1 i M2, w które uzbrojeni byli żołnierze chroniący lotniska i bazy pocisków rakietowych. W 1962 roku 1000 karabinów zamówiła Armia Stanów Zjednoczonych. Zakupione karabiny zostały dostarczone amerykańskim jednostkom walczącym w Wietnamie. W 1963 roku przyszło następne zamówienie ze strony lotnictwa (19 000 karabinów). Jednocześnie na zamówienie armii powstała nowa wersja XM16E1 wyposażona w dosyłacz zamka. Zamówiono 85 000 sztuk karabinów XM16.




Dane podstawowe
Państwo     Stany Zjednoczone
Producent    Colt's Manufacturing Company
Rodzaj    karabin szturmowy
Historia
Prototypy    1957 - 1960
Produkcja seryjna    1960 - do chwili obecnej
Wyprodukowano    ponad 8 000 000 egz.


Dane techniczne
Kaliber    5,56 mm
Nabój    5,56 x 45 mm
Magazynek    30 nab.
Wymiary
Długość    991-1004 mm
Długość lufy    508 mm
Masa
broni    2,97-3,53 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku    990 m/s
Energia pocz. pocisku    1745 J
Szybkostrzelność teoretyczna    700 - 900 strz./min.
Zasięg skuteczny    550 m]]> Czwartek 23 Kwiecień Czwartek 23 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.og.pun.pl


Dane podstawowe
Państwo     ZSRR
Rodzaj    karabin szturmowy
Historia
Prototypy    1947


Dane techniczne
Kaliber    7,62 mm
Nabój    7,62 x 39 mm wz. 43
Magazynek    30 nab.
Wymiary
Długość    870 mm (z kolbą stałą)
875/645 mm (z kolbą składaną)
Długość lufy    415 mm
Długość linii celowniczej    378 mm
Masa
broni    3,8 kg (z pustym magazynkiem)
4,3 kg (załadowany)
Inne
Prędkość pocz. pocisku    715 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna    600 strz/min
Szybkostrzelność praktyczna    40-100 strz/min
Zasięg max.    ok. 800 m
Zasięg skuteczny    ok. 350 m (pojedynczo),
ok. 100 m (serie)]]> Czwartek 23 Kwiecień Czwartek 23 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=7#p7 7@http://www.og.pun.pl Fajn ta gra ale nie każdy musi mieć stronę startową www.tibia.com xD Zapraszam do tej gry od 14lat :)]]> Wtorek 21 Kwiecień Wtorek 21 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=6#p6 6@http://www.og.pun.pl Wtorek 21 Kwiecień Wtorek 21 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=5#p5 5@http://www.og.pun.pl REGULAMIN

1.Zakaz przeklinania.
2.Zakaz spamowania.
3.Zakaz OFTOP'owania
4.Słuchaj Adminów.
5.Jesteś głupi? - Nie proś o moda !!!
6.Podania o moda pisz w Hyde Parku.
7.Modem można zostać od rangi "Żywa Wikipedia [300postów]"
8.Hyde Park jest do spamowania ale nie do takiego że na jednej stronie wypowiesz się 10razy.]]> Wtorek 21 Kwiecień Wtorek 21 Kwiecień http://www.og.pun.pl/viewtopic.php?pid=2#p2 2@http://www.og.pun.pl Fajna gra,miłe toważystwo (oczywiście jeżeli nie cheatujesz(cztaj czitujesz))
Czy są inne typy gier niż te "Non Steam"???
-Jasne że tak,np Steam płatne 30zł - tam nikt nie może włączyć cheat :D
Zapraszam do gry może  znajdziecie klan :D]]> Poniedziałek 20 Kwiecień Poniedziałek 20 Kwiecień